In onze cultuur wordt overdreven veel waarde toegekend aan het verstandelijk benaderen van de wereld. Ik moet onderwijs volgen – soms heel lang – en van buitenaf onderwerpen bestuderen. Heel nuttig (dat heb zelf ook gedaan), maar achteraf zie ik, dat ik veel zaken op het terrein van natuur, gezondheid, psychologie, enz. veel beter bij ervaring had kunnen leren! Zeker in nabijheid van iemand die bekwaam is. Kijk hoeveel een kind leert door te doen, of hoe je een ambacht leert als leerling of gezel. Zo leer ik ook sporten, biljarten, zingen, schilderen enz. Waarom zou ik theologie gaan studeren als ik mijn geestelijk leven wil verdiepen? Dat gaat toch om de ervaring. Bizar dat wij eraan gewend zijn geraakt om alles uit boeken te halen!

Waarneming als zintuig

In de leergroepen die ik begeleidde, besteedde ik veel aandacht aan de waarneming, hét zintuig bij uitstek om sensitief en bewust te worden. De oefeningen waren confronterend. Vrijwel elke deelnemer denkt, interpreteert, redeneert, oordeelt enz. en neemt heel slecht waar!
Hoe kom ik tot lichaamsbesef, gevoelsbeleving, tot ontdekking van mijn denkpatronen, mijn binnenwereld, mijn oneindige diepte? Toch niet uit een boek? Hoe zou ik God kunnen ervaren (de diepste beleving die mogelijk is), als ik mijzelf nauwelijks ervaar? Denken is soms een onnodige omweg om tot kennis te komen. Door goed waar te nemen kan ik de werkelijkheid, hier-en-nu, zonder de minste vertekening leren zien, en ontdekken dat zij onpeilbaar is.

Stoppen met denken

Zo gauw ik ga denken, raak ik uit contact en kom ik in een denkbeeldige wereld terecht. Dan verdwijnen prompt mijn intuïtie, mijn ‘heldere’ waarnemingen en ‘het rijk der hemelen’ dat altijd aanwezig is en waar ik deel van uitmaak. Spiritualiteit is altijd hier-en-nu en heeft alles met een zuivere waarneming te maken. Niet met boeken of heilige geschriften. God is geen begrip maar boven alles een ervaringswerkelijkheid. Omdat onze zintuigen zo verstopt zitten, voelen en ervaren we niets meer van de religieuze wereld. Godsdienst’onderricht’ belemmert dat nog meer.

Hier-en-nu leven

Als kind was ik heel wakker, hier-en-nu levend, puur in contact met mezelf en mijn omgeving. In mijn volwassen worden ben ik gaan denken en piekeren (over problemen, verleden of toekomst) en raakte daardoor de weg kwijt. Waarnemen betekent herontdekken, en thuiskomen. In de beleving bestaat er maar één wereld, de binnenwereld waarin zich alles afspeelt. Hoe dieper mijn belevingsniveau, hoe meer ik in contact kan komen met het onnoembare.

Persoonlijke bewustwording

Bewustwording vormt de kern van ons bestaan. Alles wat geschapen is wil tot volheid komen. Hoe meer ik mij bewust word, hoe meer ik ontdek dat ik niet zelf het centrum ben van mijn leven, maar de Oneindige in mij. Gods manifestatie en mijn bewustwording vallen samen.

Klinkende waarheden. Maar pas echt waar, als jij het gaat ervaren. Ik wens jou als lezer een leergroep toe, waarin de schellen van je ogen vallen en jij werkelijk gaat zien. Ik vertel geen sprookjes. Zolang je in je hoofd blijft zitten, zolang blijf je afgescheiden.

Terug