De evolutie vindt haar hoogtepunt in de mens; de mens die centraal staat bij elke actie in deze wereld.
Hoe belangrijk is het dan niet, dat wij onszelf leren kennen, vóórdat wij de wereld proberen te veranderen?


Door mijn ontwikkeling en bewustwording kan ik, wanneer ik goed doorstroom, in contact komen met diepere lagen. Een niveau dat ik alleen door ervaring kan leren ontdekken, meestal onder begeleiding. Wanneer ik die diepte-dimensie mis blijf ik ronddwalen, en schieten al mijn pogingen om een compleet mens te worden, fundamenteel tekort.

Kiezen voor overgave

Door te kiezen voor spiritualiteit kan ik mij openstellen voor het omvormingsproces. Tijdens de voorbereiding ligt het initiatief bij mij, door mijn zelfwerkzaamheid en toeleg. Dit nieuwe traject vraagt echter om vertrouwen, loslaten en het opgeven van mijn autonomie. Mijn diepere vermogens kunnen zich alleen gaan manifesteren als ikzelf terugwijk. Heel ingrijpend, maar ook noodzakelijk, omdat mijn egocentrische houding de grootste belemmering is om tot volheid te komen. Ik kan mijzelf niet aan mijn haren omhoog trekken om mijzelf langer, spiritueel of heilig te maken.

Heel worden

Heling is een lang proces. De begeleider zal moeten aansluiten bij waar ik als deelnemer zit. Zijn kwaliteit is belangrijk, want hij kan mij niet verder helpen dan zijn eigen niveau. Louter kennisoverdracht levert weinig op. Het beste wat mij kan overkomen is, dat ik word wie en vooral wát ik ben: gestalte van de Oneindige. De opdracht aan elke christen: heel of heilig worden.

Waarom die lange weg?

De weg naar binnen is de langste weg (Hammarskjöld). Om werkelijk een beter mens te worden, gevoed van binnenuit door de bron des levens, zal ik eerst mijn belemmerende zelfzucht moeten kwijtraken. Van daaruit zijn pas werkelijke veranderingen ten goede mogelijk, niet vanuit mijn beperkte ik. Daarom slagen fundamentele veranderingen vrijwel nooit. Wanneer wij als mensen niet willen veranderen, blijft de wereld een puinhoop.

Noodzaak voor kerk en wereld

Het lijkt een nieuwe theologie (als ik dat zo noemen mag) die begint en eindigt bij de mens: de complete mens die leeft uit God. Waar vroeger missie/zending en ontwikkelingshulp twee grootheden waren, kunnen spiritualiteit en wereldverbetering volledig samenvallen. Prachtig als naast anderen ook pastores zich zouden bekwamen om dit te begeleiden.

Voor gelovigen is deze noodzaak het grootst. Wij kunnen niet kiezen voor God, terwijl wij vasthouden aan onszelf. Zonder het bewerken van onze eigen grond dragen wij geen honderdvoudige vrucht.

Spiritualiteit zonder persoonlijke bewustwording
valt te vergelijken met een ruiter zonder paard.

Spiritualiteit is de consequentie van het evangelie. Zonder dat verdorren alle woorden en kerken.

Terug