Site pictogram Kiezen voor spiritualiteit

2. Hoe kom ik daar?

Kiezen voor spiritualiteit als geweldige kans

Een vaste beschrijving van de spirituele weg valt niet te geven, want elke tijd kent zijn eigen wegen en varianten. Soms vind ik zelf de weg, geleid door mijn innerlijke licht. Soms kan ik – meestal tijdelijk – hulp zoeken bij een gids, zielzorger of geestelijk leidsman. Een verstandige pelgrim kiest geen wild parcours, maar houdt rekening met de beproefde paden. Hoewel het traject jaren omvat en soms een leven kan duren, zijn er in grote lijnen vier fasen te onderscheiden.

Groei en ontwikkeling

Moeilijk aan te geven waar de weg begint. Uiteraard ligt de oorsprong ervan ergens in de jonge jaren bij opvoeding en scholing, werk en relatie. Gekleurd door de godsdienstige vorming in die periode, zo mogelijk ook gevolgd door een voortgaande geloofsbeleving.
Als dit niet het geval is, wordt de weg al snel geblokkeerd.

Persoonsontwikkeling

Persoonlijke ontwikkeling en bewustwording vormt een heel belangrijke fase. Het gaat om zelfkennis, zelfbeeld en het zoeken naar identiteit. Zie onder Persoonsontwikkeling. Eérst bij de oppervlakkige lagen beginnen, daarna pas verder. Eérst je ‘ik’ ontdekken en het verschil met de ziel. Bovendien is dit stadium beslist onmisbaar, omdat er vaardigheden worden geleerd zoals waarneming en bewustwording, die onmisbaar zijn om verder te kunnen gaan naar diepere niveaus.

Vorming tot spiritualiteit

Als pelgrim zal ik – net als een astronaut – over helder inzicht, kracht en stabiliteit moeten beschikken om niet in de ruimte te verdwijnen. Zonder verankering in mijn basis ontbreekt de mogelijkheid om de diepere lagen te ontdekken. Want zonder grond te voelen, kan ik geen wortels krijgen. Bovendien heb ik volwassenheid en kracht nodig voor een ommekeer in levenshouding en gedrag.

Oefenen in loslaten
Alle wegwijzers onderweg zijn niet meer dan het etiket op een wijnfles. Het gaat erom dat ik drink uit die fles. Mooie woorden op zich leiden tot niets. Dus: oefenen en doen! Oefenen in waarnemen, aandacht, hier-en-nu, stilte, gebed en meditatie. Allemaal bedoeld om afscheid te nemen van de gerichtheid op mij zelf (egoïsme), en de overgang te maken naar leven vanuit ziel (God -in-mij). De spirituele weg bij uitstek is ‘de navolging van Christus’, die zichzelf ‘de Weg’ noemt.

Fundamentele keus
Als ik serieus verlang naar een leven in verbondenheid met God, dan zal ik daar vroeg of laat voor kiezen, meestal geleidelijk aan, maar soms ook heel uitdrukkelijk. Het gaat om een fundamentele keus, een vorm van bekering of inkeer, gedragen door eigenschappen als vertrouwen en overgave aan God, met toewijding aan mens en samenleving. Dit kan pas ten volle plaatsvinden In de tweede levenshelft. Het gaat dan niet meer om ‘wie’ ik ben, maar om de verwerkelijking van ‘wat’ ik ben: een oneindige ziel, gestalte van God.

Spiritualiteit in strikte zin

Het onbekende verlangen dat mij drijft om op zoek te gaan, blijkt God zelf te zijn die mij aantrekt. Ik zocht Hem en Hij zocht mij. De reis door mijn innerlijk labyrint eindigt in Zijn ruimte. Daar vindt het transformatieproces plaats, dat (mystieke) spiritualiteit heet. En zoals Hij zich scheppend manifesteert in de evolutie, zo openbaart Hij zich ook in mij. Ik ben het huis waar God zijn intrek neemt. Hij wil in mij geboren worden. Alle initiatief wordt door Hem overgenomen. Mijn ego wordt ondergeschikt aan de ziel.

Terug

Mobiele versie afsluiten